Leerlingen maken posters van Moordspel en Verdoofd

facebooktwitterpinterestlinkedin
Samenwerkende vakken: Ik wist er weinig van, maar heb het gister op het Pieter Zeeman in Zierikzee meegemaakt.
Ik vind het steengoed. En feestelijk.
Voor mijn bezoek in de klas bundelden Kunstzinnige vorming, Nederlands en de opleiding horeca, bakkerij en recreatie hun krachten. Alle leerlingen hadden een eigen taak en waren daar verantwoordelijk voor. Sommige leerlingen verzorgden de aankleding van het lokaal, anderen bereidden interviews voor. Uit iedere klas maakten een groepje leerlingen covers van of over mijn boeken.
Door hun samenwerking werd het een Zeeuws boekenfeestje met posters, koffie, cola, taart en interviews. Ik vertelde hoe ik aan inspiratie voor mijn verhalen kom en las voor uit Knock-out, mijn nieuwe jeugdthriller die op 17 april verschijnt. We praatten over geheimen in vriendengroepen, over wat je doet als je hebt gezworen een ander niet te verraden, over angsten. En leerlingen vertelden mij over mega-goede tv-series. Na afloop kreeg ik kadootjes; een schandalig grote en mooie taart, chocolaatjes, zeeuwse babbelaars en koekjes, en een kattenkrabpaal. Met een groot feestelijk gevoel verliet ik Zeeland.
#schoolbezoek #samenwerkendevakken #feest #schrijverscentrale

foto van Cis Meijer.

Posters door leerlingen van het Pontes Pieter Zeeman College

foto van Cis Meijer.

Pontes Pieter Zeeman College

Boektrailer Moordspel

facebooktwitterpinterestlinkedin

Net als bij mijn eerste twee jeugdthrillers maakten we voor mijn nieuwste jeugdthriller Moordspel ook een boektrailer.

Op youtube vind je ze alledrie: de boektrailer van Moordspel, Val en Verdoofd.

Tijdens schoolbezoeken laat ik de trailers vaak zien. Niet alleen omdat ik ze mooi vind. Ik vind het ook leuk en interessant om met de leerlingen te praten over het verschil tussen een verhaal in boek en in filmvorm. En wie weet inspireert het ze om ook boektrailers te maken. Met hun eigen iPhone-camera en een eenvoudig edit-programma kunnen ze zo aan de slag. Boek lezen, scenes uitkiezen, geschikte locaties zoeken… camera loopt, en actie!

Nu moet ik wel eerlijk zeggen dat de camera op je iPhone net ff iets anders is dan een professionele filmcamera. In de Moordspel-trailer zie je de camerakwaliteit en de sterke cameravoering terug.

Allard Detiger speelde de rol van leraar en voor de rol van vriendinnen Robin en Liz kozen we de twee knappe vriendinnen Hymke Scholten en Anniek Tijssen. Maar hoe knap iemand in het echt ook is, je weet vantevoren niet zeker of diegene op beeld net zo mooi overkomt. Hymke en Anniek bleken allebei ook op beeld beauties te zijn. Kijk maar.

Ik hoop dat je de trailer net zo sfeervol, spannnend en mooi vindt als ik.

 

Camera & regie: Marco Nauta www.nautacinema.com

Editing: Allard Detiger www.detijger.nl

Spel: Hymke Scholten, Anniek Tijssen en Allard Detiger.

Scenario: Marco Nauta en Cis Meijer

Zomer-update, MOORDSPEL en een nieuwe schrijfwedstrijd…

facebooktwitterpinterestlinkedin

17 september

Wat hebben we een mooie nazomer!

Vanaf dinsdag 20 september ligt mijn nieuwste jeugdthriller MOORDSPEL in de (online) winkel :-)MOORDSPEL

In MOORDSPEL vind je een nieuwe schrijfwedstrijd. En die is weer superleuk. Iedereen meedoen dus!

Volgende week maak ik de winnaar of winnares van de nachtmerriewedstrijd uit VAL bekend… Nog heel even geduld…

13 september 2016

We moesten even stevig doorwerken om de boektrailer te maken. Door drukte lukte het niet om hem al voor de zomer te filmen. Hymke, Haye en Anniek spelen in de trailer en het was zo gaaf om de personages die een jaar lang alleen op papier bestonden nu echt tot leven te zien komen. Dat gaf me bij de boektrailers van VERDOOFD (waarin Trix van Erkel speelde) en VAL (met Maria Marbus) kippenvel, en dat was nu bij MOORDSPEL weer het geval.

Ik kan haast niet wachten jullie het resultaat te laten zien.

29 augustus 2016

Interview over MOORDSPEL bij DE BESTE BOEKEN LIVE

De Beste Boeken Live 2016De Beste Boeken Live 2016Jozua Douglas, Marcel van Driel, ik, Joris van de Leur

12 augustus 2016

Met een supersnelle watertaxi over de Maas: Research in Rotterdam voor mijn volgende boek. Ik nam mijn dochter en moeder mee. Een heerlijk dagje samen, en inspiratie voor mijn volgende verhaal. Twee vliegen in 1 klap!

Scheuren over de Maas

24 juli 2016

De allerlaatste bladzijden van de proefdruk van MOORDSPEL doorgenomen, vanaf mijn vakantieadres. Terwijl iedereen bommetjes maakt en rondspettert in het zwembad, werk ik in de schaduw van een grote boom nog even door. Gniffelend lees ik een passage die ik al een tijd niet meer had gelezen. Een van de personages was op een gegeven moment bloedirritant en ik herinner me dat ik dat hoofdstuk grinnikend schreef. MOORDSPEL zit er nu bijna op voor me. Wat is de tijd omgevlogen. Het was weer een avontuur om aan te werken. Ondertussen zit er weer een volgend verhaal in mijn hoofd, dus ik hoef me straks niet lang te vervelen ;-).

img_2710

Moordspel, lezingen en sting like a bee…

facebooktwitterpinterestlinkedin

In maart en april werkte ik aan de laatste hoofdstukken van m’n nieuwste jeugdthriller Moordspel. Ik gaf in deze periode een aantal lezingen op middelbare scholen en kon dus meteen wat tekst waar ik over twijfelde uittesten. Hoewel ik zelf als leerling nooit graag een boekbespreking hield, heb ik er nu op scholen veel plezier in om over boeken te praten. Een lezing geeft de kans om echt in contact te treden met degenen voor wie je schrijft. Zo kon ik vragen of ze met me wilden meedenken over de titel van een volgend boek. En ik kon een paar leerlingen interviewen voor het volgende verhaal. Ik heb een hoofdpersoon in gedachten die een bepaalde sport uitoefent. Een aantal meisjes uit het publiek deden aan dezelfde sport.

‘Waarom koos je voor deze sport?’ vroeg ik. Ik vermoedde dat ze zou zeggen: ‘O, omdat het gaaf is, stoer, snel enz…’

Het eerste sportmeisje haalde haar schouders op en antwoordde: ‘O, moest van mijn moeder.’

‘Helpt het om je kwaad te maken als je die sport uitoefent?’ vroeg ik.

‘Nee hoor. Je moet je juist concentreren en rustig blijven,’ antwoordde het meisje. ‘En altijd je tegenstander in de ogen blijven kijken,’ zei het andere meisje.

Na de lezing drentelden een paar jongens en meiden op me af. Ze hadden een titel bedacht voor mijn volgende boek. Eigenlijk kwam de titel van een van de jongens, maar hij durfde het niet te zeggen, dus zei een van de meisjes het voor hem.

Toen ze weg waren, holde het eerste sportmeisje op me af. Ze mopperde over een van die jongens omdat hij altijd zo stom doet tegen haar. ‘Misschien vindt hij je dan wel leuk, als ie zo doet…’ probeerde ik. Maar dat kon ze zich niet voorstellen. En die jongens waren nou eenmaal stom. Allemaal best wel. Vlug vertelde ze nog allerlei leuke details over haar sport. Dit moest ik niet vergeten en dat ook niet… en… Ze keek op de klok. ‘Ik moet naar huis!’ zei ze verschrikt. Ze trok haar rugzak op haar rug en toen rende ze weer weg. Over haar schouder riep ze: ‘Veel succes met uw volgende boek mevrouw!’

Net als bij Verdoofd en Val, vond ik het ook bij Moordspel weer onwerkelijk om de laatste zin te schrijven. Het was op 29 april, middenin de nacht, op Ibiza. Deze maand zet ik de laatste punten op de i. En dan duik ik weer in een nieuw avontuurlijk verhaal. Ik kan haast niet wachten.

Soms zoek ik naar treffende quotes die passen bij mijn verhalen, om alvast in de ‘spirit’ te komen. Voor het volgende verhaal vond ik deze quote van een beroemd oud-bokser toepasselijk:

‘Float like a butterfly, sting like a bee.’

-Muhammad Ali

 

FullSizeRender

IMG_3892IMG_4076

 

Lezing SG BogermanIMG_6942

 

 

 

 

 

 

 

 

Derde jeugdthriller-in-wording & inzendingen nachtmerrie-wedstrijd

facebooktwitterpinterestlinkedin

Het nieuwe jaar is net gestart en de bezem is door het huis gehaald. Een leeg hoofd en een opgeruimd digitaal bureaublad  (lees: alle icoontjes gerangschikt op soort) helpen me om mijn eigen nieuwjaarsduik te maken. Niet in zee, zo stoer was ik niet op 1 januari. Maar omdat mijn derde jeugdthriller-in-wording in mijn hoofd al geschreven is, sta ik te trappelen van ongeduld om na een propvolle decembermaand oogkleppen op te zetten en weer echte schrijfmeters te maken.

Er zijn auteurs die maar een of twee uur op een dag schrijven. Voor mij werkt dat niet goed. Na een uur schrijven raak ik op dreef en wil ik de geschreven tekst meteen scherper krijgen. Herschrijven, en nog een keer herschrijven. Net zo lang tot er geen overbodig woord meer in staat. Klopt de spanningsopbouw binnen het hoofdstuk? Zwabberen de dialogen niet te veel?

De dag erna loop ik er weer doorheen, als het ware met een vergrootglas. Ik struikel over zinnen die ik de dag ervoor schreef, zie dat sommige reacties van mijn hoofdpersoon Robin behoorlijk slap zijn. Alsnog laat ik Robin zwoegen en balen. Een schoolleraar vernedert haar stelselmatig en ze wordt steeds razender. Tot ze overkookt van woede. Ik lees hardop de aanpassingen aan mezelf voor en begin aan het volgende hoofdstuk. Zeiknat van de regen raakt ze in het bos de weg kwijt. Ik probeer net vanuit de ogen van Robin naar het bospad te kijken, en ik probeer te denken zoals zij… ‘Waar ben ik, waar is mijn kompas, doet mijn mobieltje het? Wat schiet daar weg achter die boom?’ …als ik achter me iemand hoor roepen. ‘Mama, wat eten we?’ Even omschakelen.

‘S avonds laat duik ik weer achter mijn laptop. Het is winter, onder mijn voeten ligt een warme kruik. Iemand vertelde me dat er snowboots zijn met electrische kacheltjes erin. Ik zag toen een hele skihut in die wollige laarzen voor me. Over beelden gesproken, ik heb prachtig beschreven nachtmerries via mail gekregen van jongens en meiden die meedoen aan de nachtmerrie-wedstrijd. Deze wedstrijd schreef ik vorig jaar uit. Hij stond vermeld in mijn tweede jeugdthriller VAL.

Ook Plot26, een lesmethode Nederlands, maakte in haar nieuwsbrief melding van de nachtmerrie-wedstrijd en docente Nederlands Caroline Wisse-Weldam ontwikkelde er zelfs een les over. Leerkrachten gingen enthousiast met hun leerlingen aan de slag en de resultaten zijn geweldig. Wat een mooi uitgewerkte nachtmerries!

Binnen nu en een paar weken kies ik er een uit die ik zal gebruiken in mijn nieuwste jeugdthriller. De winnaar komt met naam in het colofon en krijgt mijn boek.

Ik ken niemand van de deelnemers, maar ik ben erg trots op ze. Schrijvers in de dop…

Het wordt nog lastig om de nachtmerrie te kiezen die ik het beste kan gebruiken voor dit verhaal. Sommige zijn tot in detail griezelig, andere subtiel, maar prachtig beschreven. Er is er een bij die las als een gedicht.

Je zou het misschien niet zeggen over nachtmerries, maar het lezen van de inzendingen ontroerde me. Ik zag hoeveel aandacht de jongens en meiden hadden besteed om iets heel spannends te schrijven, om er iets moois van te maken en om hun diepste angsten op te schrijven, treffend en creatief… Het is niet niks om je angsten op te schrijven, laat staan een verhaal te schrijven dat gelezen wordt door anderen. Gelezen door iemand die ze niet kennen. Het liefst had ik meerdere ingezonden nachtmerries gebruikt in dit verhaal, maar hoofdpersoon Robin heeft het al moeilijk genoeg. En ze moet door, ze heeft haast, ze heeft nauwelijks tijd om in slaap te vallen.

 

Weltrusten.